sanneke huisman

kunstkritiek

Een sprookje in zwart-wit

Gijs Deddens
2 maart t/m 7 april 2013
W139, Amsterdam

Zachte vibrerende lijnen vormen het decor voor de tekeningen van Gijs Deddens in W139. Met veel zwarte inkt en houtskool zet de kunstenaar een mini-universum neer dat zich begeeft op de grens van figuratie en abstractie. Afbeeldingen van dieren worden afgewisseld met, en zelfs onderbroken door, de energieke abstracte lijnen die Deddens het papier toevertrouwt. Hij toont bijvoorbeeld het lijf van een vogel, met daarboven een rauwe schets van cirkelbewegingen als diens kop. De meeste tekeningen bestaan uit zwarte lijnen op wit papier; aan enkelen is kleur toegevoegd. Deze gekleurde accenten maken de wereld van Deddens levendig – zij het altijd met een donkere ondertoon.

Deze rauwe wereld komt het best tot zijn recht in een pure vorm: tekeningen die rechtstreeks op de door Deddens van strepen voorziene muur zijn bevestigd. De lijnen zijn door Deddens op zichtbaar krachtige wijze aangebracht; met zijn hand als seismograaf. De kleine tentoonstelling in de voorste ruimte van W139 toont ook ingelijste werken, getuigend van dezelfde expressie en fantasie: van veredelde doodles tot nauwkeurig uit korte streepjes opgebouwde dierenhoofden. Toch weten deze kleine werkjes me minder te raken dan de grote tekeningen. Het glas waarachter zij zich bevinden schept afstand, en het formaat doet meer aan als boekillustratie. Dat Deddens ook daadwerkelijk illustraties voor in publicaties maakt, is dan ook geen verrassing. En ook al slaagt hij daarin bijzonder goed, voor de tentoonstelling zijn ze me iets te braaf.

De grote tekeningen en bovenal het gevoel van een totaalinstallatie, maken de kleine tentoonstelling in W139 echter tot een succes. Ze geven echt het gevoel dat je je even in Deddens’ wereld begeeft. En deze door Deddens gecreëerde wereld is een bitterzoet sprookje; één waarin ik eindeloos zou willen dwalen.